27 april 2011, de dag dat wij onze vrienden vertelden dat wij zwanger zijn! Een dag om nooit meer te vergeten, zoiets bijzonders kunnen delen met je naasten. Maar dan begint het pas, 9 maanden wachten op iets wonderlijks, wat op 5 december (uitrekendatum) op de wereld komt!

Na 20 weken wisten wij dat het een jongen zou worden en dat scheelde weer voor wat betreft het kiezen van een naam. We waren er snel uit met z’n 2-en en stonden hier 100% achter. Maar dan krijg je de momenten dat je over je kind praat en soms @$#%$^^&% zijn naam laat vallen. Dan word ik weer even streng toegesproken door mijn vrouw en beloof ik plechtig dit nooit meer te doen (op een aantal keren na).

Gedurende de zwangerschap begin je al te wennen aan het idee dat er straks een klein hummeltje aanwezig is, die dag en nacht jouw aandacht nodig heeft! Alles wordt nog werkelijker, als je begint aan de kinderkamer en alles gaat aanschaffen voor de kleine man.

Richting het einde van de zwangerschap worden de controles intensiever, dit om de baby goed in de gaten te houden. Hij heeft wat moeite met groeien en dat willen ze goed monitoren. Op basis hiervan wordt besloten om maandag 21-11-2011 alles in gang te zetten en dinsdag 22-11-2011 zijn de vliezen gebroken (08.50) en worden de weeën opgewekt (09.30). Nu begint het ECHT en zijn we overgeleverd aan elkaar. Het meest vervelend vind ik (control freak), dat ik er geen controle over heb en ik niets kan doen aan de pijn van mijn vrouw. Maar naar gelang de dag vordert, merk ik dat het er ZIJN en mee puffen het belangrijkste is wat ik als man kan doen. Drinken aangeven, washandje op het hoofd, kruikje maken, brood maken etc…

De eerste 75% van de bevalling verloopt positief en kunnen we samen prima de weeën wegpuffen. Maar het laatste gedeelte is afzien, met name voor mijn vrouw. Dit heeft haar het meeste energie gekost, want de pijn tussen de weeën blijft en zakt minimaal. Samen hebben we ons erdoorheen gepuft. Om 19.55 krijgt ze het startsein om te persen, want de ontsluiting is goed. YES, na een dag puffen en elkaar te hebben gesteund, beginnen we aan het spannendste van de bevalling! Kin op de borst, adem vasthouden en persen…. 20.01, Max is geboren en dat binnen 6 minuten. Hij begint direct met huilen en kijkt nieuwsgierig in het rond!

Ons wondertje is er na 9 maanden en het is gedaan met de rust!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *